Rustige donderdagavond.

Warm water klotst om me heen. Het voelt lauw aan.
De lucht stroomt koud langs mijn schouders, ik laat me onder glijden.
Het is stil.
In een half uur komen alle zaken die van belang zijn door mijn gedachten geparadeerd. Het gaat door en door en door. En dan stopt het.
Mijn hoofd is leeg, mijn lichaam koud.
De badeenden staren me psychotisch aan.

Ik ben moe.

Lentedag

woensdagmiddag

In stilte zit ik op de vensterbank
mijn rug tegen koud glas
de radiator tegen mijn kuiten
van dichtbij zijn de bloemen aan de plastic takken zo nep
dat ze mooi zijn in wat ze zijn

glimmende kat van zon op haren
kriebelt langs mijn hand
kou en verveling
vallen best mee
als je je overgeeft

Later als we groot zijn, dat is nu

Het tumult van de laatste maanden begint te bedaren. Of misschien begint het nog maar net. Ik weet het niet meer zo goed.
Nieuwe baan, waar nog alle mogelijkheden open liggen en we er met zijn allen wat van moeten maken. Twee vaste contracten vlak na elkaar getekend. Afscheid nemen van de mensen die ik net leerde kennen. Veel positiefs, maar ook enkele scheve gezichten.

Jij bent in je eigen tumult beland. Misschien minder opvallend, maar daarom niet minder.

En dan nog alles om me heen. Verbroken relaties, sterfgevallen, hernieuwde banden, veranderende vriendschappen.

Soms denk ik dat het teveel is om ook elkaar nog tegemoet te komen. Dat we de afstanden niet meer goed kunnen inschatten. Dan lopen we elkaar voorbij, of botsen we. Ligt de een ver voor op de ander, of trapt eerder op de rem.

Daar staan we. Elke dag een nieuwe toekomst. Zoveel dingen die ons gaan verrassen.

Pak mijn hand. Laten we voorzichtig zijn. De wereld wacht op ons.

Regen

ik blijf

ik blijf.
niet omdat ik niet beter weet, niet omdat ik niet anders kan, maar omdat ik daar voor kies.
jij mag bang zijn, jij mag schreeuwen
jij mag vloeken, jij mag zwijgen
je mag storm en je mag regen
jij mag donder op zijn tijd

maar ik blijf.

jij hebt mij niet nodig
om van je te houden
dat moet je zelf doen
maar ik doe het toch

ik weet best dat de meeste storm
maar onmacht is
en jouw gevoel oprecht

laat mij dan een arm om je heen slaan
niet omdat ik van regen en van donder hou
maar omdat jij in dezelfde storm staat
en jij er niet van weg kan lopen

dus wees maar niet bang
ontspan je
raas maar uit
als de storm voorbij is
zal ik er voor je zijn

open your mouth and say you love me

the silence that's fallen between us
is the loneliest sound that i've heard
how can we find forgiveness
if we can't find the words?

Ilse de Lange

On a monday morning side walk

Donker en koud. Maandagmorgen kwart over zeven, uitkijkend naar de bus.

De goede voornemens verdwenen met de champagne en knalden uiteen als het vuurwerk.

Januari staart me recht in mijn gezicht.

De bus verschijnt in de verte. De hard gevroren sneeuw knerst onder mijn hakken.

Een nieuw jaar, een nieuwe maandag…

Nieuw jaar, zelfde collega's

Beste wensen!

Ja jij ook. Nog wat gedaan?

Ja, we zijn naar de Noordoostpolder geweest.

Oh, waar is dat?

Bij Flevoland, ken je dat niet?

Oh, daar. Ik wist niet dat ze dat daar ook vierden…

Tragic Road

honey i am leaving you
i think my heart's already gone
good intentions built this road to hell
now i have no choice but walk it

i never was a gambler
but i took a chance on you
you shook my world
as i rolled the dice

my arms are empty
you don't want their warmth
my eyes are broken
everything's gone dark

i gambled and lost
i'll walk my tragic road
i lost my faith in heaven
i guess i'll see you in hell

for you
i love you more than i can explain