Feathers

Love delirium

2011-11-11T22:35:00.005+01:00

A broken heart lies behind this smile
You don't kiss me, do you miss me?
I haven't seen you for a day
Am I myself when you're around?
Or am I who I want to be?
Am I relaxed, or just inactive?
Kiss me, kiss me, kiss me, kiss me
I want to be enchanted
Why did you take away your magic?
Will you ever bring it back?
Behind this smile my heart is broken
And it's all because of you

Et Emergo

2011-05-12T08:55:00.001+02:00

In alle vroegte (doch niet zo vroeg als ik gepland had) zit ik in de trein op weg naar Ver Weg voor mijn werk.
Het is kouder dan de laatste dagen. Buiten is het grijzig. Ik heb slecht geslapen: na ruim een jaar wijkt de stress van het reizen nog nimmer van mijn zijde.
Daar komt bij dat we gisteren nog een flinke tijd tegen elkaar geschreeuwd hebben, wat het goede nieuws overschaduwde.
Straks, over een paar uur, krijg ik te maken met de realiteit op het werk: binnen de komende twee jaar zullen er 6 van de 9 vestigingen sluiten. Zullen de cursisten in mijn opleiding dan nog wel een baan hebben? En mijn collega's op die vestigingen?
De krant brengt niet veel afleiding. Vandaag is het een jaar geleden dat een vliegtuig bij Tripoli neerstortte. De herinnering aan haar doet pijn.

De dag ligt onverbiddelijk en overweldigend voor me. Mistroostig staar ik uit het raam. Wanneer we stilstaan, zie ik iets roods uit mijn ooghoek. Midden op het spoor, tussen de bielzen in, groeit een klaproos. De fragiele lichtgroene steel en de papieren rode poederblaadjes van de bloem tonen geen spoortje van de trein die er zojuist overheen raasde. Met kwetsbare elegantie wiegt ze op een zuchtje wind.

De trein rijdt verder, onbewust van de schoonheid die zo dichtbij is. Maar ik weet dat ze bestaat.

Fatsoen

2011-03-09T17:48:00.003+01:00

Ik moet tomaten hebben dus ik loop nog even snel naar de goedkope supermarkt op de hoek. Je weet wel, die met dat blauw-witte logo.
Als ik even later met tomaten bij de kassa sta, zie ik dat een vrouw voor me iets van de band haalt. Ze ziet er niet uit alsof ze hier 'hoort'. Ze heeft een jas aan die er duur uit ziet, en een leren tas over haar schouder van een bekend merk. Haar grijze haar is netjes gekapt en haar gezicht lijkt door dure crèmes onderhouden te worden. Er liggen allerlei luxe-producten-voor-minder op de band naast haar. Ik kijk naar wat ze er zojuist weer afgehaald heeft.
Het blijkt een pot twee-kleuren-pasta te zijn, die kapot is gegaan. De scherven plakken gelukkig aan de pasta, dus er ligt nergens glas. Tegen iemand die zich buiten mijn blikveld bevind zegt ze: 'Ja ik ga deze even terug zetten, want die is kapot. Ik pak wel een nieuwe.'

Pardon? Verontwaardigd vanbinnen (maar cool van buiten) probeer ik haar met mijn blik op andere gedachten te brengen. Terugzetten, nou ja! Dan geef je dat toch even aan de cassière? Straks ziet iemand anders het niet en die smeert dan lekker gemalen glas op het brood van zijn kinderen! Ik realiseer me dat ik een beetje overdrijf, want de pot is zo gehavend dat niemand daar overheen zou kijken. Het ergste wat kan gebeuren is dat iemands tas straks onder de pasta zit. Maar toch.

Ik let goed op of ze het nog wel gaat melden. Ze zegt niks. Maar misschien heeft ze het wel aan personeel achterin de winkel gegeven. Ik twijfel, moet ik nu wat zeggen? Of me er gewoon niet mee bemoeien. Ik besluit het discreet tegen de man achter te kassa te zeggen als ik aan de beurt ben.

Voor me is een vrouwtje bezig haar een paar boodschappen uit haar tas te halen zodat ze die kan afrekenen. Ze legt er ook een paar dichtgeknoopte plastic zakjes bij met koperkleurige muntjes. Ze schuift de boodschappen nog een beetje heen en weer zodat de kassaman er makkelijk bij kan. Zodra ze aan de beurt is zegt hij dat hij daar nu echt geen tijd voor heeft hoor. Kom maandag maar terug, als het niet druk is.

Pardon? Heeft deze meneer niet gewoon de plicht om dit wettelijke betaalmiddel aan te nemen? Het vrouwtje schuifelt door, ze mompelt dat het toch al geteld is? Maakt niet uit, hij moet het toch opnieuw tellen, hij kan mensen niet zomaar op hun woord geloven tenslotte. De zakjes verdwijnen weer in haar tas.

Dan ben ik aan de beurt met mijn tomaten. Ik reken snel af. Ik zeg niks. Niet over pastapotten, niet over zakjes munten. Hier kan ik niet tegenop.

Come what may

2011-03-02T19:57:00.002+01:00

Ik weet niet of het aan mij ligt.
Of aan het feit dat ik niet zo vaak meer thuis ben.
Of aan jou. Of aan het weer. Of...

Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat het beter is.
Losser. Vrijer.
Dat het even mijn hart brak, maar wel omdat het nodig was.

Niets is zeker. Maar dat is het ook nooit geweest.
Alleen was ik dat even vergeten.
Ik was bang om je kwijt te raken, omdat ik dacht dat ik je vast moest houden.

Sorry lief, ik was vergeten wie je bent. Ik was vergeten wie ik ben.
En dat bij je zijn gewoon zo leuk is, juist omdat je anders bent.
Dank je dat je me hielp te herinneren.

Bijna lente

2011-02-24T14:39:00.002+01:00

Dat het eergisteren -7 was, en er gisteren nog sneeuw viel, kan me vandaag allemaal niet meer schelen.
Mijn weekend komt er aan: nog anderhalf uur te gaan.
En dan over twee weken (nog 16 nachtjes slapen) mijn verjaardag.
Dan is ook het reizen weer even over.

Nee, de dooi is ingezet en vanmorgen zag ik de eerste tekenen van voorjaar in krokusblad en sneeuwklok.

Nog een paar uur, dan ben ik thuis.

Dromerij

2011-02-23T19:17:00.002+01:00

Voor de derde keer deze week eet ik in de brasserie van mijn hotel. Goed voedsel, dat niet duur is en snel geserveerd wordt.
Het meisje dat vandaag met glimlachen strooit en mij en passent vraagt wat ze te drinken voor me kan inschenken, was hier vorige week ook al. Het is geen horecaglimlach, ze meent het.
Ze is klein en ziet er jong uit. Haar stem doet me aan een vroeger vriendinnetje denken.

Aan de tafel naast me zitten twee middelbare vrouwen. Het is maar een kleine gelegenheid, dus de tafeltjes staan dicht op elkaar en ik kan hun gesprek goed volgen.
Ze praten over een stoel.

Ik laat het meisje weten dat ik eerst ga beslissen wat ik wil eten, daarna zal ik ook een drankje kiezen. Met een stralende lach wendt ze zich tot de vrouwen. Sorry dat ze hen nog geen bestek heeft gebracht. En de salade komt er zo aan.
Wat voor wijn ze heeft. Ze begint met het noemen van de huiswijn, iets frans, St. Felix. Haar zin stokt. Seconden lang blijft het stil. De vrouwen kijken haar streng aan. Dat ze even vergeten is welke druif het ook alweer is, maar ze zal het direct opzoeken. Een uitgebreid wijnmenu hangt aan de muur. Morrend bestellen de vrouwen een Rioja. Ik betreur hun gebrek aan fantasie.

Even later bestel ik de salade van gewokte ossenhaas met pesto en een glas rood. Het meisje tutoyeert me en glimlacht nog breder om mijn vlotte bestelling. Als ze door het gangetje loopt richting keukenluik, zwiept haar volle, donkerblonde staart heen en weer.

Naast me klagen de vrouwen over de muziek. Ik neem een slok van mijn wijn en word langzaam verliefd.

Het licht - deel II

2011-02-22T20:41:00.002+01:00

Ooit schreef ik 'Hoe was het voor het licht aan ging?'
Maar gloeilampen zijn al een tijdje verboden en niemand heeft de moeite genomen het kapotte peertje te vervangen door wat anders.
En eerst is het donker wel spannend. Het is nieuw en onverwacht. Maar na een tijdje is duisternis alleen nog maar duisternis. Het hindert je in je dagelijkse dingen, maakt simpele dingen ingewikkeld.

Ik ben op zoek naar een zaklamp. Een gordijn dat open kan. Een kaars desnoods. Ik snak naar het licht.
Ik wil weer kunnen zien voor ik vergeet hoe de wereld eruit ziet.
De warmte van het licht kunnen voelen.
Niet meer alleen zijn.

Ik heb een schakelaar gevonden. Ik hoef hem alleen maar over te halen.
Maar nog niet. Nog even niet. Want als het licht eenmaal weer aan gaat, wat doe je dan als blijkt dat er niets meer te zien valt?

jij bent het voorwerp van mijn obsessie

2011-02-10T09:17:00.002+01:00

soms wil ik tegen je schreeuwen: HOU VAN ME!
want ik hou van jou.
soms wil ik heel hard wegrennen
omdat ik het niet meer weet.
soms zeg je niks, en daarmee alles.
dan wil ik tegen je roepen: VERTEL HET ME!
want ik wankel
en ik heb je nodig
geef me niet alles, maar geef me jou

2010

2011-02-09T19:10:00.003+01:00

Zoals de jaaropgave, zo komt ook mijn jaaroverzicht voor 1 maart.
Jawel, terug van weggeweest: mijn persoonlijke verslag van het afgelopen jaar.

We schrijven januari en mijn wereld staat op zijn kop. Vechtend tegen de stroom probeer ik het leven dag per dag door te komen. Werd ik in oktober voor mijn werk beloond met een 'traineeship' als coach op mijn werk, het nieuwe jaar brengt een koude douche: door een reorganisatie is er geen plek meer voor mij. 'Wat wil je doen?' wordt mij gevraagd. En ik weet het niet. Wat ik wil doen, namelijk doorgaan en meer leren, kan niet. Het alternatief, terug gaan naar waar ik begon, is niet wenselijk. 'Dat was niet de bedoeling toen we je deze kans gaven.' Ik zit vast.

Uitgeput geef ik tenslotte op. 'Laat de stroom me maar meenemen, ik zie wel waar ik uitkom.' Mijn uitzendbureau geeft me een vast contract, maar wel met de boodschap dat ze niks anders voor me hebben. Met gemengde gevoelens teken ik. Een meelevende collega wijst me op de HRM-site en gedwee bekijk ik de vacature waar ze het over had. Die is 5 dagen geleden gesloten. Toch, ergens in mij borrelt de gedachte 'nee heb je, ja kun je krijgen'. Het zal me in ieder geval in beweging zetten. Een mooie oefening in solliciteren. Ik wik en weeg een paar dagen, en besluit op vrijdagmiddag naar de contactpersoon te mailen. Ik heb gehoord dat de positie nog niet volledig gevuld is. Na een weekend waarin ik mezelf niet toesta eraan te denken, vind ik op maandag een bericht in mijn mailbox: 'Beste Veerle, je kunt nog reageren. We willen uiterlijk morgen je motivatie en cv ontvangen.'
In paniek breng ik een maandagavond voor een leeg beeldscherm door. Uiteindelijk heb ik een brief, die ik print en twee keer naar mezelf mail.
Na dinsdagmorgen nog drie kwartier met komma's te schuiven stuur ik de brief, met een kopie naar mijn uitzendbureau. Dat reageert met: 'Je brief is niet te openen.' Snel stuur ik een juiste versie naar alle partijen.

Enkele dagen later valt er een brief met het bedrijfslogo op mijn deurmat. De schrik slaat me om het hart. Of ik drie dagen later alsjeblieft om 11 uur in Groningen wil zijn om te solliciteren. Mijn lief heeft en mannen-game-weekend, dus daar kan ik het nieuws niet mee delen. Snel bel ik een collega om stoom af te blazen.
Zondagavond helpt lief me met het regelen van een hotel, want vanuit Vlissingen kan ik op zijn vroegst om half 12 in Groningen zijn.

Maandag loop ik het kantoor voor mijn leidinggevende binnen. We bespreken het werk en dan loop ik naar buiten. Op de drempel aarzel ik en draai me om. 'Oh ja', zeg ik, 'ehm... ik heb gesolliciteerd op de vacature in Groningen als opleider.' Hij kijkt me aan en vraagt: 'Waarom?' Ik vertel dat ik eigenlijk graag verder zou gaan als coach en dat ik deze stap nog niet wilde nemen, maar dat ik gezien de omstandigheden geen keus had en ik uiteindelijk de stap terug naar opleiden toch wel gemaakt had. Het komt nu alleen iets eerder dan verwacht. Ik voel de scherven van de glazen die ik ingooi, maar ik weet op dat moment hoe erg ik het meen. Hij reageert licht verbaasd maar regelt direct mijn vrije dag voor de woensdag. Hij had zich al afgevraagd wie van zijn coaches het was die gesolliciteerd had, want de contactpersoon in Groningen had iets laten vallen over 'een van zijn coaches'. Hij wist alleen niet meer wie.

Na een nacht in 's werelds slechtste hotel ooit (geen pinautomaat, geen wisselgeld, een kamer op de 4e verdieping waar geen verwarming aan staat ondanks de bergen sneeuw buiten, omgekrulde vloerbedekking, één dunne deken op bed, een douche op de gang zonder tussendeur en zonder verwarming) kom ik ruim op tijd aan. Het gesprek verloopt redelijk, al ben ik al mijn geweldige geoefende teksten kwijt. Na nog een snelle rondleiding door het gebouw die ik niet kan weerstaan ren ik naar de trein. Na ongeveer 20 minuten gaat mijn telefoon. Voor hoeveel uur ik beschikbaar zou zijn als ik de baan krijg. En via welk uitzendbureau ik werk. Dat is in elk geval een goed teken.

Twee tergende weken later (inclusief enkele dagen ziekte), waarin ik uit mijn vel spring van elk telefoontje, ik een onnatuurlijke angst voor mijn mailbox ontwikkel en mijn telefoon niet uit het oog durf te verliezen, besluit ik op de laatste middag van geen bericht uit Groningen het uit mijn hoofd te zetten. Mijn telefoon gaat onderin mijn tas en ik heb een rustige middag werk. In de trein op weg naar huis zie ik dat ik een oproep gemist heb. EN dat ik een nieuw voicemailbericht heb. Omgeven door collega's en andere treinreizigers durf ik niet te luisteren. Thuis hoor ik een perfect neutrale boodschap: 'In verband met mijn sollicitatie willen we je een terugkoppeling geven. Je kunt bellen op het volgende nummer.'
Na een lange, lange nacht zoek ik de volgende morgen op mijn werk een rustig hoekje en bel terug. 'Gefeliciteerd', zegt de persoon aan de andere kant van de lijn. Mijn koortsige brein probeert uit te vogelen wat dat kan betekenen. 'We zijn erg blij je in het team te hebben', gaat de stem verder. Dan valt het kwartje. Ik juich. En bedank de stem.
Stralend loop ik de werkvloer op. 'Ik heb geweldig nieuws!' roep ik tegen een paar mannelijke collega's. 'Wat? Ben je zwanger?' is de reactie.
Al snel weet iedereen die het moet weten dat ik per 1 maart een nieuwe baan heb. Enkele dagen later komt daar nog een schepje bovenop: ik krijg ook een vast contract bij het bedrijf in plaats van een uitzendovereenkomst.

Vrij kort erna vier ik mijn verjaardag met een huis vol vriendinnen en collega's. Ik voel me geweldig.

De maanden daarop zijn een wervelwind van nieuwe indrukken. Mijn lief heeft inmiddels ook een nieuwe functie binnen zijn bedrijf dus we zijn beiden druk.
Ik reis het land door en heb een geweldig contact met mijn collega's. Regelmatig verblijf ik in hotels. Ik fotografeer de steden waar ik verblijf veelvuldig: in januari heb ik een fotografiecursus gevolgd en ik ben niet langer bang voor mijn digitale spiegelreflex.

Met de nieuwe vriendinnen van rond mijn verjaardag ga ik eens in de twee maanden ongeveer op stap. Het voelt vertrouwd maar toch anders. Nog steeds heb ik geen katers, maar ik merk wel dat de zondagmorgens niet meer zo soepel gaan als een paar jaar geleden. Ach ja. Gelukkig kan ik uitslapen.

Dan, in mei, wanneer ik met een vriendin in de stad wat aan het drinken ben krijg ik een sms van een andere vriendin. 'Joëlle zat in het vliegtuig.' Het dringt niet direct tot me door, maar wanneer ik even later die vriendin aan de telefoon zit, raakt de boodschap doel: het vliegtuig dat bij Tripoli is neergestort en waar alleen een jongetje overleefde, was ook het vliegtuig van mijn danslerares. Nog steeds weet ik niet wat het was dat me zo ontzettend hard raakte. We waren geen vriendinnen, we zagen elkaar buiten dansles om nooit, maar toch voelt het alsof de wereld in tweeën breekt. In de volgende maanden blijft een zwaar gevoel om me heen hangen en ik kan me er moeilijk aan onttrekken. Pas na mijn vakantie in november, waar ik zelf weer in een vliegtuig stap, kan ik het loslaten.

Intussen klaart het weer op en maken we weer enkele dagen gebruikt van ons strandhuisje. Begin juli bereikt het mooie weer zijn toppunt wanneer we op rockfestival Werchter zijn. Omdat ik al jaren last van de zon heb, zorg ik voor een goede zonnebrandcrème met een hoge beschermingsfactor. Helaas blijkt het geen zonneallergie te zijn waar ik last van heb. Een rockfestival vol jeuk, pijn en ruzie en een paar bezoeken aan de dermatoloog verder blijkt dat ik voor bepaalde stoffen onder invloed van de zon overgevoelig ben. Natuurlijk. Ironie is mijn leven.

Rond diezelfde tijd loopt de spanning thuis op. Mijn lief blijkt zo gestrest te zijn dat hij stiekem weer is gaan roken en ik voel me verantwoordelijk. Het duurt even voor ik me realiseer dat het zijn zaak is en ik me daar niet tegen moet verzetten.
De spanning verdwijnt echter niet zomaar en in augustus krijgen we de grootste ruzie tot dan toe. Het kost me maanden om mezelf daar overheen te zetten.

Ineens is er een sms van een vriendin. 'Ga je mee boogschieten?' Daarop is natuurlijk maar één antwoord mogelijk: 'Ja!'
Na een interessante cursus besluit ik er weliswaar niet mee door te gaan, maar beveel ik het wel aan bij de personeelsvereniging, die er volgend jaar graag wat mee gaan doen.

Ondertussen maak ik me zorgen om mijn zusje en haar relatie. Uiteindelijk verbreekt ze die en ik wil haar zo graag helpen. Een vriendin heeft een vader die ineens met een dodelijke ziekte kampt, een ander heeft problemen op haar werk, weer een ander wordt lastig gevallen door een ex. Ik wil er voor iedereen zijn en ik ren mezelf meerdere malen voorbij.

In november gaan we op vakantie naar Jamaica. Onder invloed van de zon, de zee en de leuke mensen die we ontmoeten, krijg ik het voor elkaar om stukje bij beetje de spanning los te laten.

Daarna stort ik me weer vol enthousiasme op mijn werk. Eind november volg ik nog een ervaringsdag Appreciative Inquiry, die focust op positieve zaken en hoe je vanuit dat gegeven problemen kunt oplossen. Daarnaast is er nog de cursus breinleren die ik gevolgd en en waar ik in januari weer mee verder ga. Met deze beide onderwerpen vind ik veel interessante lectuur en schrijf ik zelfs enkele recensies. Zo vind ik ook mijn weg naar ons online personeelsblad en schrijf ik daarvoor een column. Mijn schrijfstijl bevalt en ik mag in het nieuwe jaar mijn definitieve stuk inleveren en een workshop volgen met een professioneel columnist.

December geeft weer drukte. We brengen tijd door met onze beide families tijdens de feestdagen en tussendoor werk ik hard om de voorbereidingen te treffen voor de opleiding die ik januari ga geven. Met oudjaar kopen we een kreeft die we Larry noemen en Menno kookt hem 's avonds. Gelukkig krijg ik een sliptong en we sluiten het jaar af met Menno's zus en haar vriend, die inmiddels zwanger zijn.

Om twaalf uur maak ik foto's van het vuurwerk en stuur mijn wens de lucht in dat 2011 een beter, stabieler jaar wordt dan 2010. Of dat gelukt is, laat ik je volgend jaar weten.

Eraser

2011-02-08T21:51:00.002+01:00

erase me
you used to see me
love me
miss and kiss me

you smile
but you're not happy
you dance
but no longer to the same song

you're erasing me
and I'm not sure
if you even know it

the glass shell we're living in
is about to break
who'll pick up the the pieces
now you're not you
and I'm erased

Lullaby

2011-02-07T15:57:00.002+01:00

Mijn eigen lade vol gekleurde lepeltjes en pennen en stiften en bloemetjesstickers.
Ik word er bijna vrolijk van als ik ernaar kijk. Bijna.

Voor vrolijkheid moet je energie hebben, voor energie moet je goed slapen.
Dat is me helaas al 4 nachten niet gelukt.

Vanavond weer. Dan laat ik me niet tegenhouden. Ik val haast om.
Ik wou dat er iemand was die me opving.

Woorden stromen door mijn hoofd. Veel ervan gaan over jou.
In mijn hoofd schreeuw ik ze. In het echt niet. In het echt is er niemand die ze horen wil.
Eenzaamheid is een sluipende moordenaar.
Diagnose: uitgezaaid. Overlevingskans: verdwijnend.

Vanavond zal ik slapen.

Ronan Keating

2011-01-25T13:18:00.002+01:00

Hij heeft het mooi voor elkaar. Met zijn liedjes.
De hele wereld zwijmelt weg. Alleen vergeten ze één ding.
Hij heeft geen idee waar hij het over heeft.

Alsof het allemaal zo makkelijk is. Alsof je elkaar maar aan hoeft te kijken om precies te weten wat er in de ander om gaat. Onzin!

When you say nothing at all? Ja,nou, dan weet ik dus ook nothing at all.
Hou je liedjes maar. Geef mij alsjeblieft maar woorden. Daar kan ik wat mee.

Rood licht

2011-01-18T13:38:00.004+01:00

Ik ben vroeg en heb heel erg het gevoel dat ik mezelf moet vertroetelen. Bovendien ben ik vergeten sokken in te pakken en mijn deo is op, dus ik heb ook een aantoonbare reden om over Hoog Catharijne rond te dwalen. Voor sokken weet ik een Hema te vinden, voor deo een van de vele Etossen die hier zijn.

Tot nog toe is dit alles wat ik van Utrecht gezien heb: trein, Hoog Catharijne (wat eigenlijk gewoon het station is, maar dan vol met winkels) en mijn hotel wat direct naast het spoor ligt.

Ik loop verder. Ik koop thee bij De Tuinen. Badolie bij Rituals. Toch voel ik me nog niet genoeg vertroeteld. Ineens zie ik een groen licht.
Een namaak verkeerslicht voor de deur geeft aan dat je nú binnen kunt lopen zonder afspraak. Terwijl ik het zorgvuldig overweeg, sta ik ineens binnen. 'Kan ik uw jas aanbieden?' vraagt een meisje me. Ik zie dat ze het goed bedoelt, dus ik laat deze fout maar voorbij gaan en geef haar mijn jas, die keurig wordt opgehangen.

Er komt iemand bij me, en na enige formaliteiten-ja-gewoon-een-stukje-eraf word ik in een stoel gezet met mijn hoofd in een wasbak.

Hier moet ik even wat extra uitleg toevoegen. Ik ben trouw. Ongelooflijk trouw. Zo erg zelfs, dat toen mijn vriendin mijn haar knipte (en dat ook erg goed deed) ik tóch weer naar mijn eigen kapper terugging. Deze actie is dan ook erg atypisch voor mij. Maar goed. Daar zit ik dan. In afwachting van het Natmaken Der Haren. 'Het is vanmorgen al gewassen hoor,' zeg ik, 'dus je hoeft het alleen maar nat te ma...'
De goedkoop ruikende shampoo zit al op mijn hoofd. Hmpf. Ik ben beter gewend. Ik besluit dat het vast goede wil is van dit hele jonge meisje, en doe niet moeilijk. Het water is wat aan de koude kant van lauw, maar ook daar zet ik me overheen.

Bij het uitspoelen gaat het water net wat teveel over mijn oren. Ik verstijf. Water en mijn oren zijn geen vrienden. Zéker niet half liggend, want dan loopt het er pas echt in. Maar goed. Ik grijp de handdoek en droog mijn oren uit. Meisje legt verlegen uit dat iemand anders het gaat knippen. Ze blijkt alleen shampoomeisje te zijn. Aha.

Een veel te blond meisje komt bij me in mijn stoel. Ze heeft grote ogen. Kort vraagt ze me wat ik wens en daarna gaat ze aan het werk. Ze praat niet tegen mij. Wel met haar buurvrouw. Af en toe kijkt ze met lichte afkeuring naar me en corrigeert dan de stand van mijn hoofd. Ik doe mijn ogen maar dicht. Wanneer ze klaar is pakt ze een föhn en blaast mijn haar op de hoogste stand droog. Ik ben gewend dat dat met een ronde borstel gaat en dan langzaam maar zeker een Kapsel vormt. Niet hier.
Met haar ene hand pakt ze telkens een pluk van mijn haar en gooit ermee alsof het confetti is. Dit doet ze heel snel achter elkaar, zodat ik er uitzie alsof het stormt.
Ondertussen praat ze gewoon door met haar collega.
Haar handen zijn inmiddels bij het haar vlak langs mijn gezicht aangekomen en elke keer wanneer ze een pluk grijpt slaat ze best hard tegen mijn wang.
Opeens blaast de föhn recht in mijn oor en ik schud verschrikt mijn hoofd. 'Nee?' vraagt ze.
'Ehm...' antwoord ik. 'Ehm... nee, het was de föhn. In mijn oor. Dus...' 'Oh,' zegt ze, en ze gaat weer door.

Of ik er serum in wil. Nee dank je. Ik herinner me de shampoo van net nog. Nou, dan moet ik in ieder geval wél zelf wat erin doen, want zo kan het toch niet hoor. Mijn haar is droog.

Gelukkig laat ze het daarbij en ze begeleidt me naar de kassa. Klantenkaart? Nee. Ook dat wordt ontvangen met afkeuring. Dat is dan €33,50. Pardon?? Dat is ruim anderhalf keer wat ik normaal betaal. En dan krijg ik lekkere shampoo, voorzichtig föhnen en een kopje thee. Ik slik en trek mijn pinpas.

Eenmaal buiten voel ik direct weer de behoefte iets liefs voor mezelf te doen. Ik denk aan de badolie en loop naar mijn hotel.

Ik denk na over de ervaring die ik net achter de rug heb. Ik zag een licht, kreeg zin en ging naar binnen met een verwachting. Maar, ze deden net niet wat ik lekker vond, het rook net niet vertrouwd. De meisjes waren onpersoonlijk en ik voelde me afgewerkt. In te korte tijd stond ik onvoldaan, ontgoocheld en na een veel te hoge prijs weer buiten. Misschien had het een rode lamp moeten zijn in plaats van een groene...

Ik neem me voor mijn kapper niet meer te bedriegen.

woensdagmorgen

2011-01-12T08:33:00.002+01:00

de dag ligt als een berg voor me uit
ik heb geen keus, ik zal er overheen moeten
na het dal in de avond
ligt er morgen weer een nieuwe berg

het is eenzaam aan de top
maar ook het dal brengt me geen lust
uitzicht op een nieuwe klim
waar toch weer een diepte achter rust

ik zoek een reden om te klimmen
maar het uitzicht van het hoogste punt
biedt me alleen maar mist en kou
waar ben je nou?

Vakantiefoto's Jamaica

2010-12-11T16:49:00.000+01:00

Ya man

2010-11-02T17:54:00.001+01:00

Niet dat ik niet al best wel dat je zegt weinig schreef de laatste tijd, maar de komende weken zit ik zeg maar zo'n beetje op Jamaica dus komt er ook niks bij. dus.

Opgelaten (waarom je geen rare koosnaampjes moet gebruiken, zéker niet op een plaats waar mannen eigenlijk niet thuishoren)

2010-10-02T15:38:00.003+02:00

Ok, het was misschien niet helemaal doordacht. Maar, eerlijk is eerlijk, het was ook per ongeluk. Dus ik had een excuus voor mijn ondoordachtheid.

Ik loop rustig door de winkel en kijk rond op mijn gemak. Ik pak hier en daar wat uit het rek en kuier verder. Een klein jochie pakt een setje en houdt het voor zijn lichaam en gilt van plezier. Zijn moeder en oma schateren. 'Je weet toch, je bent een jongetje, jij hoeft geen BH', roepen ze met een dik Surinaams accent. Ze verlaten de winkel. Ik kijk het jochie lachend na terwijl hij nog probeert een greep tussen een paar strings te doen.

Ik richt mijn blik weer op de rekken op zoek naar mijn maat. Het is lastig iets te vinden wat niet voorgevormd of -gevuld is.
Ineens word ik me bewust van een glimlach in mijn blikveld. Automatisch glimlach ik terug. 'Leuke jongen', denk ik. Ineens dringt het tot me door dat er met me geflirt wordt. Terwijl ik mijn armen vol ondergoed heb. En alsof het nog niet erg genoeg is, realiseer ik me hoe vreselijk ongepast het is, want welke man komt er nou in zijn eentje in een lingeriezaak? Juist, zijn vriendin kan niet ver weg zijn.

Ik trek me terug in de paskamer. Na een hele serie BH's houd ik er twee over en heb ik al mijn tekortkomingen in de onverbiddelijke tl-verlichte spiegel kunnen bewonderen. Maar nu, twee is niet genoeg... Derde gratis dus dwaal ik verder. De winkel is niet groot dus ik voel me wat deja-vu'erig en ik blijf stilstaan. Weer een glimlach. Snel kijk ik de andere kant op en een dame komt me helpen. Op basis van mijn eerdere keuze weet ze iets voor me te vinden en ik verdwijn weer achter het gordijn. Naast me roept een stem om haar 'poepje'. Of hij even wil komen kijken.

Licht zwetend maar opgelucht sta ik even later bij de kassa. De glimlach staat op wacht voor de paskamers. De stem roept weer en de glimlach reageert. Nog even kijkt hij naar me met een bijna verontschuldigende glimlach.

Met een uitgeputte bankpas verlaat ik de winkel. 'Arme jongen', denk ik. 'Wat zal hij zich ongemakkelijk gevoeld hebben.'

Pouce-beest

2010-10-01T21:35:00.002+02:00

Vrijdagavond en alles is rustig. Lief is gaan spelen bij zijn vriendje.
Ik hang ongegeneerd op de bank met thee, chocola en dekentjes onder handbereik. Soepele sitcoms wisselen elkaar af op het scherm dat ik helemaal voor mezelf heb.

Helaas, ook vandaag is er reclame. Ik kijk naar het beeld op het moment dat Glorix gepromoot wordt. Twee toiletpotten, twee handen, twee flessen bleek. Simpel maar doeltreffend. Gaat tot wel 10 dagen langer mee. Voor en na deze openbaring worden nog even de schattige kinders getoond die beschermd moeten worden tegen al dat 'onhygiënisch vuil'. Omdat het weekend is, negeer ik deze groen-gras-uitspraak (ook wel bekend als een pleonasme voor de connaisseurs onder ons) en kijk ik naar een meisje dat zich met handen en voeten vasthoudt om op de pot te klimmen. En plots... loopt er een rode kat door het beeld.

Pardon?

Stel je voor: je bent reclamemaker en je weet een opdracht voor Glorix binnen te slepen. Je gaat met je hele gezin aan de tompouce en daarna begin je je brainstorm. Je moet NU pieken. Je moet briljant uit de hoek komen. En ineens heb je het: het heeft iets huiselijks, iets gezelligs nodig. Kinderen alléén is niet genoeg. Nee, er moet een huisdier bij. Misschien een hond? Nee, honden zijn te rommelig. Een rustige hond werkt averechts... maar... ja. JA. Een kat. Tevreden neem je nog een hap van je tompouce. Zo, weer een klus geklaard.

Doeltreffend

2010-09-23T13:50:00.003+02:00

Op maandag doe ik aan boogschieten. Met vriendinnen.
Op maandag raak ik alles, behalve mijn eigen schietschijf.

Ok, hyperbool. Ik raak óók af en toe mijn eigen schijf. Best wel vaak zelfs. Maar niet steeds. En al helemaal niet in de roos. Terwijl het toch echt makkelijker moest zijn mét vizier. Misschien heb ik gewoon mijn dag niet.

Het begon zo: weken geleden kreeg ik een smsje van Vriendin met de tekst: hey, ga je mee op boogschieten?
Daar is natuurlijk maar één antwoord op mogelijk: Ja natuurlijk.
Dus 3 weken geleden kwamen we maar iets te laat met zijn vijven aan bijhandboogvereniging De Eendracht in Vlissingen.

Twee mannen hesen ons al giebelend in onze beschermende outfit. Met wat blozen en onduidelijk gefriemel waren we uiteindelijk ingepakt en beladen met boog. Oh ja, mag ik op mijn hakken de baan op? vroeg ik aan de mannen. Ja hoor meisje, je kunt er zelfs op dánsen, die vloer kan wel wat hebben. Mooi, want anders had ik op slippers gemoeten, en zeg nou zelf, 12 cm hoge hakken zijn toch veeeeel beter.

Inmiddels zijn we de derde les gepasseerd. We waren nog met zijn drieën en we mochten met vizier. Vanaf 18 meter. Poe! Dat was best moeilijk. Ondanks mijn verwoede pogingen om schouders naar achteren-leun voorover maar niet te ver-voeten naast elkaar-hand onder je kin-snaar tegen de punt van je neus-linkervoet op rood-arm strekken-NIET NADENKEN! raakte ik zelden het middenste gele gedeelte van de schijf. wel een paar keer het stro naast de schijf. En de schijf van mijn buurvrouw. En het plafond. Licht gefrustreerd schoof ik op toen een stevige, meer ervaren dame met een veeeeel coolere boog naast me kwam staan. Oh! Jouw boog is veel mooier! riep ik tegen haar. Ze keek me aan en glimlachte minzaam. Ze wierp een schaduw over me toen ze haar boog spande.

Na iedere drie pijlen moet je 18 meter heen lopen om je pijlen te halen en weer 18 meter terug om ze netjes in je koker te deponeren. Toen ik bij de helft van de wand aankwam waar mijn pijlen zich verpreid hadden hoorde ik haar zeggen: hè, dat heb ik nou steeds, dat er maar één in het midden zit. (De andere twee pijlen zaten enkele cm van het midden vandaan.) Ja, reageerde ik, dat heb ik nou ook steeds, er zit er steeds maar één in. (In de schijf welteverstaan, behalve van de muur heb ik weinig middens geraakt.) Haar man moest erom lachen en knikte me bemoedigend toe.

Ik legde opnieuw een pijl in mijn boog. Mijn buurvrouw keek me aan en zei: Ehm.
Ik keek terug en liet mijn boog zakken. Ehm, nou, weet je, meestal is het beter om op platte schoenen te schieten want dan sta je stabieler...
Ik staarde haar aan. Daarna zei ik ijzig: Nou ehm, weet je, nee hoor, want ik loop al 12 jaar alleen maar op hakken dus als ik dat nu niet meer doe dan val ik om. Dus. Behalve dan als ik op mijn blote voeten loop want die zijn natuurlijk ook plat. Ha. Ha.

Ze wijdde zich weer aan haar pijlen. (Met roze veertjes aan de achterkant! Die wil ik ook!)
Hmpfs. Dacht ik. Platte schoenen. Ts. Ik schoot. Ik raakte het stro. Pf. Ik schoot nog eens. Ik raakte de buitenste rand van de schijf. Tsk. De derde pijl stopte net onder het plafond in de muur. De pijlen van mijn buurvrouw zaten allemaal in het geel.

Ik keek naar haar toen ze de pijlen ging halen. Ze was best goed. En haar boog was cool. En haar haar zat veel handiger dan het mijne, dat los hing en bij elke pijl gevaarlijk dicht bij de snaar kwam. Maar, dacht ik. Maar. Gelukkig, dacht ik, is mijn kont in ieder geval lang niet zo dik als die van haar! Ik kreeg de nijging mijn tong uit te steken. Toen kwam een van de mannen op me af. Schouder ontspannen! riep hij. En ik schoot weer verder. Naast de schijf.

met jou

2010-09-09T18:56:00.002+02:00

Met jou
is alles anders
dan het was

soms rauw
en kil
soms ijselijk

maar zonder jou
is alles dood
ik ben waar ik moet zijn:
met jou

ik hou van jou
en de warmte die dat geeft

Witte rust

2010-08-27T08:22:00.004+02:00

Het is klam en klef buiten. Binnen ook trouwens.
Met jas voelt het te warm, zonder jas... tja...
Ik stap uit de trein in de hoop frisse lucht te vinden, maar de klefheid verdicht zich. Het miezert ook nog. Het voelt lauwwarm en vochtig alsof de wereld in één grote nies is gehuld.

Naast de bushalte staat een stel te discussiëren over wanneer de bus komt. Zij beweert dat het nog tien minuten duurt, hij houdt vol dat het er nog vijf zijn. Ik rol met mijn ogen, ik kan het niet helpen. Hoe moeilijk kan het zijn wanneer de stationsklok voor je neus hangt en het busschema duidelijk aangeeft dat lijn 56 gepland staat voor 16.55 uur?
Ze hebben ook nog afschuwelijke schreeuwmuziek aangezet om hun oeverloze gekibbel te begeleiden.
Gelukkig komt de bus te vroeg, waarmee beiden gelijk krijgen en ik aan ze kan ontsnappen. Als derde stap ik de bus in en juist wanneer ik mijn bestemming aan de chauffeur kenbaar wil maken, dringt iemand achter mij zich op en vraagt met een dik accent of hij met zijn ticket nog verder mag reizen. Ik grimas naar de chauffeur en onwillig beantwoord hij de vraag van de dringer. Stomme toerist.

Even later zit ik op een prettige plek en geniet ik van het uitzicht: een ingewikkeld kraanvrachtwagenachtig voertuig takelt een spandoek op spandoekhouder neer waarop iets wordt aangekondigd over de op handen zijnde maritieme festiviteiten. Sail De Ruyter.

Ineens staat er een drom mensen voor de deuren van de bus. Met de boot van de overkant zijn hordes toeristen aangekomen. Ze hebben allemaal kinderen of honden bij zich die zich verdringen om binnen te komen.

Wanneer we vertrekken is de lucht vochtig van adem en verregende kleding. De uitgelaten kinderen maken meer herrie dan ik kan verdragen. Er begint er ééntje op luide toon kenbaar te maken dat hij de trein ziet. Moeder reageert niet of niet voldoende, het kind herhaalt de boodschap. En nog eens. En nog eens. En...

Een ander kind begint te blèren dat de boot teveel herrie maakt waarna de bijbehorende moeder uitlegt dat ze niet meer in de boot zijn. Het kind zet het op een krijsen.

De herrie zwelt aan wanneer we stoppen bij de verkeerslichten. 'Natuurlijk', denk ik, 'de brug zal ook nog wel open gaan...' Dit is gelukkig niet het geval. We rijden de brug op en staan ook daar nog een keer stil voor de lichten. Ik kijk wanhopig uit het raam.

Ineens, als in een film, verdwijnt alle herrie naar de achtergrond. Aan de waterkant, half in het water, staan ze. Prachtig en sierlijk, een ensemble van stralend wit en wollig grijs: het zwanenpaar dat ik enkele weken geleden met een groep donsballetjes had zien rondzwemmen is terug met inmiddels bijna-volwassen kroost. Een klein straaltje zonlicht valt op de uitslaande vleugels van een der ouders wanneer deze de veren poetst. Ik glimlach.

Dan rijdt de bus weer verder en dringen mijn medepassagiers zich weer aan mij op. Door de beslagen ruit kan ik de zwanen niet meer zien. De lucht is grijs. Waar is die zonnestraal? Heb ik het me verbeeld? De glimlach blijft echter totdat ik bij mijn halte de benauwdheid ontvlucht en de miezer weer instap.
Thuis overvalt de vermoeidheid me definitief en ik snak naar een douche om me van de plakkerigheid te ontdoen.

De zwanen lijken in mijn gedachten naar me te knipogen.

Brieven aan jou

2010-08-25T10:53:00.002+02:00

liefste,

Laat me je vertellen over Marrah. Haar kastanjeblonde haar, de twinkeling in haar ogen, het geluid van haar lach.
Laat me je over haar vertellen, want dat is de enige manier waarop ik haar levend kan houden. Haar leven kan schenken.

Het lijkt mijn lot haar met mijn woorden te moeten scheppen, ik heb haar met al het andere in de steek gelaten.

Langzaam lijkt het tot haar door te dringen, dat zij nooit zal bestaan, zoals jij en ik. Dat zij voor eeuwig een droom zal blijven, ijl en vervagend.

Ik koos voor jou, mijn lief. En niet voor haar.

Curse

2010-08-20T13:50:00.001+02:00

Op zoek naar een originele vervloeking? Zoekt niet verder:

http://ship-of-fools.com/curse/index.html

Strange weather

2010-08-16T08:48:00.002+02:00

Strange weather
'round my head
carrying shades
umbrella
and a woollen scarf:
an Augustday mixture

Strange weather
'round my bed
feeling love and pain
and fear
of being intimite
a relationship mixture

Please mister weatherman
help me make some sense
of this strange weather
going on
make it so that I won't doubt
what to wear and what to feel

Stilte na de storm

2010-08-07T22:20:00.002+02:00

Het is stil hier.
Alleen Swif houdt me gezelschap met zijn gespin.
Geduldig. Zacht. Lief.
Zijn stem is zacht.

Vanmiddag heb ik een tijdje gehuild.
Alle woorden van de laatste dagen kwamen voorbij.
Ik kan overal heen. Waarom ga ik dan niet?

De stilte toont geen genade. Die heeft geen boodschap aan ontkenning.
Ik zit vast in mijn gedachten.
Verdoofd, met vlagen van pijn.
Waarom hou ik nog van jou?
Leg je woorden en je handen bij de deur.
En misschien, misschien pak ik dan mijn koffer uit.

the beginning of the end

2010-08-05T09:46:00.003+02:00

What if the one you love
is the one that hurts you?
When you cry and want to curl up
in someones arms
The arms that now are weapons against you
Instead of loving care

When the days that follow
are filled with explaining
With shame and having to defend
the very pain you're in
When you have to justify
the love that you're still feeling

When you know that what you want
isn't what you need
How do you climb up
When the ground beneath your feet
isn't certain anymore?

Guild wraps it's icy fingers 'round your heart
Did you allow this just by staying?
Are you creating a pathway in the dark
from wich no-one can return?

Look over your shoulder
turn around
leave this place behind you
step back into the bright times

But isn't hope just a slow death?
It's bound to take it's time
but in the end it might be
inevitable

Het verleden is het verleden

2010-08-04T16:19:00.002+02:00

Vandaag bij de kassa zei het meisje tegen me: 'Volgens mij heb ik les van u gehad.' Ik dacht al dat ze me bekend voor kwam. 'Wij waren niet zo lief toen.'
Ik moet even zoeken in mijn hoofd. Ze noemt de naam van de school.

Ik ben verrast door mijn eigen reactie. Het interesseert me namelijk vrij weinig. Toch is de persoon die naar mijn venkel kijkt alsof ze zich afvraagt van welke planeet die komt, onderdeel van mijn besluit om het basisonderwijs vaarwel te zeggen. Een van de Monsters. 'Ach, als je nu maar lief bent...' zeg ik. Ze heeft de venkel verwerkt en zegt dat ze heel lief is. En dat ze 14,75 van me wil. Geef ik nog steeds les? Ja, aan volwassenen. Dat vindt ze heel wat anders. Ik meld tijdens het intoetsen van mijn pincode nog dat ik eigenlijk in Groningen werk. Ik geloof niet dat de afstand tot haar doordringt. Logisch, aardrijkskunde was niet haar sterke punt, als ik me goed herinner.

Ze wenst me 'nog een prettige dag' en gaat door met de volgende klant.
Blijkbaar heb ik het ze vergeven.

Ach, we waren allemaal nog kinderen toen...

Aanbevolen Prachtig

2010-07-27T09:14:00.002+02:00

regen en kou
toch is het zomer
stilte op de werkvloer

functioneringsgesprekken
komen en gaan
zelfde praatje, andere baan

de rust en onrust
van cursisten in een toets
zweeft op de achtergrond
mengt zich met
buitengeluid

lauwe thee
een appel
weer een dag
hoeveel zijn het er al?

weer een dag
ze gaan maar door
vol vooruitzichten

deze dag
en dan nog tachtig
gevuld met onzindoorspekte
serieuzigheden

een parade
van eendenpuppies
en konijnen
een fruitorkest en
foodfaces

deze dag
en dan nog tachtig
allemaal aanbevolen prachtig

Waarom liefde soms zo zinloos is

2010-06-14T18:48:00.002+02:00

Het lost niets op hoor, als je dat soms dacht.
Zij geeft, hij geeft, en op het einde blijven ze beiden met lege handen, of erger, lege harten over...
Die zoete intoxicatie verdwijnt altijd, wat achter blijft is minder dan ervoor.
Maar, na een tijdje wen je eraan. Zo schijnt het althans. Of misschien houden we op er om te geven. Ik weet het niet. Feit blijft dat je altijd ergens toegeeft. Soms net te veel, vaak net te laat.

Het werkt niet omdat het prettig is. Oh nee. Juist tegenovergesteld. We houden ons voor dat het prettig is, want het werkt immers. Misschien niet goed, maar werken doet het.

Toch, ongelukkig is het niet. Je moet soms even tussen de bomen door voordat je het bos kunt zien. En tussen het lommer is het uiteindelijk aangenaam toeven.

Wereldreiziger

2010-05-05T21:37:00.003+02:00

Ik had maar één criterium: hij moest roze zijn. KNALroze. En dat issie. Mijn koffer op wielen. Nu reis ik voor mijn werk met de NS-businesscard door heel Nederland. Voorlopig naar Woerden en Utrecht, maar binnenkort ook naar Eindhoven, Amsterdam en Groningen.

Elke maandag ga ik met bus-trein-andere trein naar Woerden, loop daar een dikke tien minuten met mijn roze koffer naar mijn werk, aan het einde van de dag weer terug naar het station, stap in de trein naar Utrecht, steek Hoog Catharijne over en meld me bij mijn hotel. (Behalve de eerste dag, toen ik drie kwartier door Utrecht gedwaald heb, om er ten slotte achter te komen dat het hotel echt DIRECT naast het station lag en ik er al een kwartier naar had staan staren toen ik mijn pizza at... maar dat terzijde.) Op dinsdag ontbijt ik in het hotel, smeer heimelijk een paar boterhammen voor tussen de middag, haal mijn koffer op in mijn kamer, check uit en vertrek weer met de trein naar Woerden, waar ik - met roze koffer - weer de weg naar mijn werk afleg.
En aan het eind van de dag weer terug. En weer met trein-andere trein-auto van lief naar huis. Op donderdag en vrijdag herhaal ik dit.

En wat voel ik me een wereldreiziger. En wijs en belangrijk als ik bij het hotel heel blasé kan zeggen dat ik 'ja al vaker in dit hotel ben geweest en weet dat ik mijn sleutelpas nodig heb voor de lift'. En heel relaxt in het restaurant om het weekmenu vraag en oh ja, die wijn van laatst en geamuseerd glimlach om de mannen-in-pak die grote verhalen in typisch hoekig Hollands-Engels ophangen.
Vandaar ook dat ik me extra schaamde toen ik vorige week ineens in Abcoude stond. Waar? Juist. Abcoude. Weet je wat ze hebben in Abcoude? Koeien. En gras.

Laat ik bij het begin beginnen. Van mijn perron gaat er elke 10 minuten een trein naar Utrecht. Soms stop ik in Vleuten en Utrecht Terwijden. Meestal niet.
Toen ik dus een trein net miste, maakte ik me niet druk: ik was tenslotte ruim op tijd voor de volgende. En die kwam al na 5 minuten. Ik stapte ontspannen in en luisterde naar The Baseballs op mijn roze MP3-speler alsof ik hier volledig thuis hoorde. De trein stopte en ik zag dat ik nog niet in Utrecht was. Verbaasd keek ik naar de klok op mijn werktelefoon. Ik had er toch al moeten zijn... Had ik dan tóch een stoptrein?
Het bord buiten gaf aan dat dit station Breukelen heette. Breukelen? BREUKELEN? In paniek keek ik naar de lichttekst bovenin de coupé. Volgende halte: Abcoude... Eindhalte: Amsterdam CS. Oeps...
Ineens wist ik zéker dat de conducteur langs zou komen en aan mijn angstzweet zou zien dat ik verkeerd zat. Ik had natuurlijk geen kaartje voor Abcoude EN ik was niet uitgestapt in Breukelen, wat het eerste station was na mijn vergissing...
Twaalf slopende minuten later stapte ik uit in Abcoude en zag de trein naar Utrecht aan de andere kant van het perron staan. Maar... ik had natuurlijk geen kaartje. Angsthaas die ik ben durfde ik het niet aan en was zodoende gedwongen mijn trein te zien vertrekken terwijl ik in the middle of nowhere een kaartje Abcoude-Utrecht CS kocht.
Een half uur lang staarde ik naar de koeien. En belde ik met mijn zusje. Het grootste probleem vond ik nog wel dat ik dit nooooit zou kunnen bekennen. Iedereen kan natuurlijk een keer de verkeerde trein nemen, dan heb je gewoon pech gehad, maar als je als Zeeuws Meisje die fout maakt, is dat 'natuurlijk omdat je de grote stad en meer dan één trein niet gewend bent´. En ik wilde zoooo graag nonchalant kunnen zeggen dat ik zo vaak met de trein ga en het precies weet... zucht...

Ruim een uur later dan gepland was ik weer thuis. In mijn hotel dan. Gelukkig had ik vandaag wél mijn sleutel bij me...
Oh, had ik dat nog niet verteld? Nou, normaal check ik dus maandag/donderdag in, en dinsdag/vrijdagmorgen weer uit. Geen gedoe met sleutels dus. Maar in de laatste week van april hadden we natuurlijk op vrijdag Koninginnedag. Dus bleef ik van maandag tot donderdag in één stuk. Ik vroeg nog heel slim: moet ik de sleutel 's morgens afgeven, of mag ik hem bij me houden?
's Middags bleek dat ik hem beter had kunnen afgeven. Ik had mijn sleutel op mijn werk laten liggen. Mezelf klein makend fluisterde ik tegen de baliemedewerkster dat ik iets heeeel stoms had gedaan... 'Oh geen probleem hoor, ik maak even een nieuwe voor u aan. Wat is uw kamernummer?' Er kwam een privacyvraagstuk in me op, maar dat slikte ik op tijd in. Ik sloop naar mijn kamer.

Verder gaat het best goed hoor. Geen badjassen per ongeluk gestolen, niet de minibar geplunderd, niets achtergelaten... Zelfs mijn elektrische tandenborstel niet...

Nou, nog ééntje dan: Op maandag kwam ik heel stoer en opgewekt het lokaal binnen van de training (een kwartier te laat, anders red ik het niet), hoor ik me toch ineens een herrie. Verbaasd keek ik om me heen en vroeg me hardop af wat dat was. Nader onderzoek bracht me bij mijn eigen roze reisgenoot terug. De herrie kwam uit mijn koffer.
Met stijgende paniek realiseerde ik me wat het was, maar nog belangrijker: hoe het overkwam. Snel maakte ik mijn koffer open en graaide in mijn toilettas. Jawel: tandenborstel on the move. Ik maakte het nog erger door mijn koffer te overtreffen in kleur met mijn gezicht, en vooral heel duidelijk te zeggen dat het écht mijn tandenborstel betrof die mijn hele rijdende bezit liet vibreren.

Zucht. Ik denk dat ik nog even moet oefenen voor ik zo mondain ben als ik mezelf graag zie. Vooralsnog troost ik me maar met de gedachte dat ik in ieder geval voor literair vermaak kan zorgen door mijn avonturen te delen...

Rustige donderdagavond.

2010-04-07T07:48:00.003+02:00

Warm water klotst om me heen. Het voelt lauw aan.
De lucht stroomt koud langs mijn schouders, ik laat me onder glijden.
Het is stil.
In een half uur komen alle zaken die van belang zijn door mijn gedachten geparadeerd. Het gaat door en door en door. En dan stopt het.
Mijn hoofd is leeg, mijn lichaam koud.
De badeenden staren me psychotisch aan.

Ik ben moe.

Lentedag

2010-04-06T21:38:00.000+02:00

woensdagmiddag

2010-03-03T15:20:00.002+01:00

In stilte zit ik op de vensterbank
mijn rug tegen koud glas
de radiator tegen mijn kuiten
van dichtbij zijn de bloemen aan de plastic takken zo nep
dat ze mooi zijn in wat ze zijn

glimmende kat van zon op haren
kriebelt langs mijn hand
kou en verveling
vallen best mee
als je je overgeeft

Later als we groot zijn, dat is nu

2010-02-25T19:44:00.002+01:00

Het tumult van de laatste maanden begint te bedaren. Of misschien begint het nog maar net. Ik weet het niet meer zo goed.
Nieuwe baan, waar nog alle mogelijkheden open liggen en we er met zijn allen wat van moeten maken. Twee vaste contracten vlak na elkaar getekend. Afscheid nemen van de mensen die ik net leerde kennen. Veel positiefs, maar ook enkele scheve gezichten.

Jij bent in je eigen tumult beland. Misschien minder opvallend, maar daarom niet minder.

En dan nog alles om me heen. Verbroken relaties, sterfgevallen, hernieuwde banden, veranderende vriendschappen.

Soms denk ik dat het teveel is om ook elkaar nog tegemoet te komen. Dat we de afstanden niet meer goed kunnen inschatten. Dan lopen we elkaar voorbij, of botsen we. Ligt de een ver voor op de ander, of trapt eerder op de rem.

Daar staan we. Elke dag een nieuwe toekomst. Zoveel dingen die ons gaan verrassen.

Pak mijn hand. Laten we voorzichtig zijn. De wereld wacht op ons.

Regen

2010-02-03T15:12:00.001+01:00

ik blijf

2010-01-10T20:23:00.002+01:00

ik blijf.
niet omdat ik niet beter weet, niet omdat ik niet anders kan, maar omdat ik daar voor kies.
jij mag bang zijn, jij mag schreeuwen
jij mag vloeken, jij mag zwijgen
je mag storm en je mag regen
jij mag donder op zijn tijd

maar ik blijf.

jij hebt mij niet nodig
om van je te houden
dat moet je zelf doen
maar ik doe het toch

ik weet best dat de meeste storm
maar onmacht is
en jouw gevoel oprecht

laat mij dan een arm om je heen slaan
niet omdat ik van regen en van donder hou
maar omdat jij in dezelfde storm staat
en jij er niet van weg kan lopen

dus wees maar niet bang
ontspan je
raas maar uit
als de storm voorbij is
zal ik er voor je zijn

open your mouth and say you love me

2010-01-10T19:42:00.001+01:00

the silence that's fallen between us
is the loneliest sound that i've heard
how can we find forgiveness
if we can't find the words?

Ilse de Lange

On a monday morning side walk

2010-01-07T19:49:00.000+01:00

Donker en koud. Maandagmorgen kwart over zeven, uitkijkend naar de bus.

De goede voornemens verdwenen met de champagne en knalden uiteen als het vuurwerk.

Januari staart me recht in mijn gezicht.

De bus verschijnt in de verte. De hard gevroren sneeuw knerst onder mijn hakken.

Een nieuw jaar, een nieuwe maandag…

Nieuw jaar, zelfde collega's

2010-01-07T19:48:00.000+01:00

Beste wensen!

Ja jij ook. Nog wat gedaan?

Ja, we zijn naar de Noordoostpolder geweest.

Oh, waar is dat?

Bij Flevoland, ken je dat niet?

Oh, daar. Ik wist niet dat ze dat daar ook vierden…

Tragic Road

2009-12-15T20:42:00.005+01:00

honey i am leaving you
i think my heart's already gone
good intentions built this road to hell
now i have no choice but walk it

i never was a gambler
but i took a chance on you
you shook my world
as i rolled the dice

my arms are empty
you don't want their warmth
my eyes are broken
everything's gone dark

i gambled and lost
i'll walk my tragic road
i lost my faith in heaven
i guess i'll see you in hell

for you
i love you more than i can explain

Liefde is... een kopje thee

2009-11-22T13:23:00.002+01:00

van mij

2009-11-20T19:55:00.002+01:00

Jij
bent van mij
soms
pijnlijk van mij
ogenschijnlijk
waarschijnlijk
of
heimelijk van mij

in alle kleuren
op alle dagen
in de leegte van mij

van mij van mij
je bent van mij
de obsessie voorbij
ben jij
ondanks alles
nog altijd van mij
soms
pijnlijk van mij
maar altijd
ja altijd van mij

Herfst is...

2009-11-06T22:04:00.001+01:00

een warm plekje bij het raam

samen in het bos

Als het werkt...

2009-11-06T21:43:00.002+01:00

Ik ben minder gaan werken.
Vulde ik voorheen mijn dagen braaf met 24 - 32 uur per week werken, nu doe ik er slechts 40.
Veer-tig. Het moet in de naam zitten.
Veer-tig uur per week betaald om mezelf te zijn.
Ja, ik ben minder gaan werken.

Vakantiefoto's Egypte deel II

2009-11-01T13:10:00.002+01:00

Egypte

Ontwikkeling in reverse

2009-10-22T11:10:00.005+02:00

Mijn ogen zijn ineens open. Direct slaat de kou toe. Oh ja. Nederland...
Gek hoe je van een korte periode als twee weken in een warm land zo vervreemd kunt raken van de locale koude.

Ik ga maar uit bed ook, anders moet ik straks nog een keer aan de temperatuur wennen.
Beneden wacht mij een knuffel en een kus met tong. Gelukkig had ik mijn mond al gespoeld in de badkamer. Kussen met ochtendadem is niet mijn ding.

Ontbijt bestaat uit een puntje chocoladetaart en een gestoofd peertje. Tegen die tijd begint het te dagen: vandaag mag ik de foto's gaan inplakken!
Jawel dames en heren, ik scrapbook tegenwoordig. Het schijnt dat de woorden mij verlaten hebben (ik heb de belofte mijn jaarverslag 2008 te schrijven zo zoetjes aan laten varen en ook tijdens de vakantie heb ik geen letter geschreven*).

Het schrift is mij ontsnapt, ik vertel het verhaal van mijn vakantie in beelden.

*Nou ja, ik heb ergens 'Egypte' en 'Frequent Fly' genoteerd, evenals de namen van een aantal tempels.

Vakantiefoto's Egypte

2009-10-20T17:26:00.001+02:00

Out-of-office-reply

2009-10-01T21:19:00.002+02:00

Beste lezer, momenteel ben ik niet in de gelegenheid berichten te plaatsen. Vanaf 3 oktober verblijf ik op en rond de Nijl, vanaf 18 oktober ben ik weer aanwezig.

Excuses voor enig ongemak.

Markt

2009-10-01T21:18:00.000+02:00

Twee loempiaatjes met hete saus of nee doe maar gemengd, anders is het te scherp, dank u wel, en twee euro alstublieft!

Voor die mevrouw? Oh ja natuurlijk dat pak ik even aan en ja het wisselgeld is geen probleem hoor.

Las Ketchup op het draaiorgel wat gezellig en hoor: Deze vuist op deze vuist, nou daar kan wel wat kleingeld vanaf hoor, alstublieft en nog een fijne dag!

Een enquête, nee helaas geen tijd, mijn pauze gaat zo snel weet je, en ach ik steun al zoveel goede doelen.

Hé kijk daar, das de conciërge met zijn vrouw, goedendag meneer, mevrouw. Wat gek, ik ken haar niet natuurlijk, maar ik hoor hem zeggen ja die is van ’t werk. Oei al bijna half één, snel terug het werk wacht.

Integratie

2009-09-22T21:11:00.004+02:00

Na het kuiltje voor de jus in de couscous, is er nu aangepast snoepgoed, te beginnen met de chocoladeletter:

Echt HEMA!

Herfst

2009-09-14T11:46:00.001+02:00

De lucht is bleekblauw en gaat aan de horizon over in het lichtste geel, met een zweempje roze.

De straatverlichting is nog aan, waardoor er een oranje gloed over alles ligt. Het ruikt fris en ik adem de geur diep in. Onder mijn voeten ritselen de bladeren.

Ineens is het herfst. Heerlijk.

Gezeik

2009-09-10T15:08:00.004+02:00

Het is nog een halfuur tot de pauze, maar ik moet echt NU.
Ik glip van mijn werkplek en haast me naar het toilet.
Ookal heb ik vandaag gewoon een broek aan, toch ga ik netjes richting de deur waar de benen van het poppetje onder een driekhoekig rokje uit komen.
Dan komt er ineens iemand de hoek om die mij bijna omver loopt. Hij gaat de andere deur binnen. Ik vang een glimp op van die geheime wereld: het herentoilet.

Ik plaats van vier dichte deuren zijn daar een soort schotjes aan de muur bevestigd, waar de urineerder tussen gaat staan. De essentiele delen zijn dan min of meer afgeschermd, maar verder ben je blootgesteld aan je medezeikers.

Lijkt mij niks. Ik ben niet preuts aangelegd, maar toch, ik voel geenszins de behoefte om de gezichtsuitdrukking op zulke momenten van mijn collega's te zien. Of erger, van je baas. Hoe gedraag je je in godsnaam tijdens een functioneringsgesprek nadat je samen hebt staan kletteren?

Dit schiet allemaal door me heen op het moment dat ik me terugtrek achter een veilige deur. Uit het hokje naast me hoor ik een hoop gerammel. 'Oh, papier is zeker op, de rol wordt vervangen,' denk ik automatisch. Nog wat gestommel: de vuilnisbak.

Als ik even later in gevecht ben met de handdoek, komt mijn teammanager uit het hokje. Ze glimlacht en begint een verhaal over tampons.

Misschien moet ik niet zo zeiken...

De zegeningen van het vrouw-zijn

2009-09-09T21:51:00.001+02:00

Nederland - Schotland is toch hetzelfde als Schotland - Nederland?

Home alone

2009-09-04T22:22:00.004+02:00

Soepje dan maar? Welja, daar was nog wat van over van gisteren. Broodje erbij en klaar.
En dan.
Tja.
Beetje zappen. Ach, nou ja, Popstars, waarom ook niet?

Uiteindelijk kom je op Hyves terecht. Where else? Je rommelt wat met berichtjes van (schoon)familie en bekijkt wat foto's van je vrienden, en dan komt onherroepelijk dat punt waarop je jezelf ineens terugvindt terwijl je de trouwfoto's van je ex uitvoerig aan het bekijken bent.

Ik geef het toe: een moment van zwakte en verveling en misschien gewoon pure slechtheid. Natuurlijk ziet hij er belabberd uit. Om over haar nog maar te zwijgen.

Met een voldaanachtig gevoel richt je je aandacht weer enkele minuten op het zogenaamde zangtalent op tv. Al snel ebt het weer weg.

Zucht. Het wordt een laaaaaang weekend in mijn eentje...

Dan doen wij wel gewoon waar we zin in hebben

2009-08-25T16:37:00.001+02:00

Dageraad

2009-08-25T16:06:00.002+02:00

Over allerlei ongemakken bij de bevalling gaat het. En vooral ook de ongemakken die je daarna nog houdt. En over hun man en de financiën, en hoe je soms je zin moet doordrijven, maar soms ook gewoon stiekem moet doen. En wie er op de hoek zijn komen wonen.
Ik zit er zwijgend bij. Grotendeels dan. Af en toe maak ik gepaste geluidjes om aan te geven hoe erg ik het vind of hoe verschrikkelijk me iets lijkt.

Schatten van meiden zijn het. Met een compleet ander leven. Een traditioneel leven, uit heel verschillende hoeken. In mijn hoofd vergelijk ik ze met mijn eigen situatie. Over veel afwijkingen ben ik blij. Toch blijft er iets hangen, nadat ze al uitgestapt zijn. Het is wel heel erg vrouws, hoe ze zijn. Gewoon ongegeneerd over je man en vrouwenzaken kletsen. Iets in mij roert zich... Wat is er eigenlijk mis met traditioneel?

zonneliedje

2009-08-19T17:54:00.002+02:00

Een laagje zomer op mijn huid

het ruikt van zee en drogend gras
en van de rijpe bramen bij het spoor

het schittert in het warme licht
en gloeit waar jouw lippen smelten in een kus

Stormkus

2009-07-21T22:28:00.000+02:00

4th of July - Vuurwerk en Percussie in Vlissingen

2009-07-14T16:39:00.004+02:00

De Gelukkige Huisvrouw - Steam Dream

2009-07-14T16:35:00.001+02:00

Tussen-de-middaggeluk

2009-06-25T20:46:00.003+02:00

Bij de hema hebben ze van die lekkere smoothies met banaan, ananas en kokos. Een beetje zomer in je mond.
Via de achterdeur gelijk naar het water gelopen. Knerpend pad onder mijn voeten, tot aan het bruggetje. Op mijn gemak van de zon genoten en een foto gemaakt met mijn mobiel van een grote karper die lekker lui de schaatsenrijdertjes op het wateroppervlak op hapte.

Het groen in donkere en lichte tinten om me heen en verder alleen een paar vroege toeristen die aan een softijsje likken.

Na vijfentwintig minuten snel terug, door het gras en wiebelend over de stoeprand. Een paar flirtende blikken, maar geen tijd om ze te beantwoorden. Ze moeten het maar met een glimlach doen, mijn pauze is weer om.

Routineklus

2009-06-10T18:36:00.004+02:00

Ik kijk naar mijn spiegelbeeld, terwijl een van de vele blondines met een soort van plantenspuit mijn haar bewerkt. 'California' staat er op het schort dat strak rond mijn nek is dichtgeknoopt.
Rond mij hoor ik de gebruikelijke inhoudsloze praat die bij dit soort gelegenheden gebezigd wordt.
Een vrouw die een paar stoelen verderop iets ingewikkelds ondergaat staat op, met schort en al, en gaat buiten voor de glazen pui staan roken. 'Dit is de ware verslaving', kweelt zij. Ze is nog niet buiten als ze al tegen een passerende bekende begint te kwetteren. De schaamte voorbij, en zo hoort het. 'Duidelijk een rasechte Vlissingse', denk ik.

Aan de andere kant naast mij zit een jong meisje, een jaar of 16. Zij krijgt een hoge bop aangemeten en haar blondine kan niet vaak genoeg zeggen hoe mooi heur haar wel is. 'Kijk nou, wat een schitterende kleur! Heb je echt nog nooit een kleurtje erin gehad? Wow, puur natuur en dan van zulke highlights!!'
De overige blondines worden erbij geroepen, het meisje zit trots in haar stoel.

Daarna komt mijn blondine weer terug. Met de plantenspuit. En de schaar. Of er veel af mag. En ja, het wordt wel iets spannender met laagjes. Maar het is duidelijk dat ik haar geen voldoening schenk. Ik ben niets bijzonders. Gewoon een routineklus.

Eenmaal buiten, en uit de buurt van de zestienjarige, ben ik toch blij met mijn ontpunte look. Tegen een uur of vijf heb ik mezelf overtuigd, mijn haar zit geweldig! Ook ik ben bijzonder!

Dan komt mijn lief thuis en zegt: 'Oh, er is inderdaad niks te zien aan je haar... het zit gewoon zoals anders...'

Zucht.

Verveling - Langzaam bloed ik dood

2009-06-04T20:53:00.002+02:00

hetzelfde werk
toch gaat 't trager
het is niet dat
ik ongelukkig ben
slechts de stroperigheid
staat mij wat tegen.
de routine voorbij
er rest mij de leegte
de zin is versijpeld
een langzaam bloeden
tot een zachte dood

na een lang weekend

2009-06-01T22:34:00.002+02:00

schud het zand maar uit je haar
en zet je slippers in de kast
de lucht van barbecue
en frisse lucht
zul je weldra niet meer ruiken

morgen om zes uur
is de wekker weer de baas

Stormlucht boven Vlissingen

2009-05-15T17:14:00.002+02:00

Nog even alleen

2009-05-14T19:03:00.003+02:00

De moussaka in de oven, de kat geamuseerd met zijn speelmuis, voetjes bloot en blogs bijgelezen. Zo. Eindelijk weer donderdagavond. Waar het zoete missen centraal staat. Hij is er niet. Even alleen.

Op het station kwam dezelfde vraag weer. Hoe het stond met mijn gedachten over kinderen. Sorry, nog steeds geen fan. Ach ja, jonge vaders... Ik vergeef het hem al voor hij het vraagt. Zijn exemplaar is dan ook bijzonder goed gelukt. Misschien moet ik hem eerdaags om een kopietje van de blauwdruk vragen.
Zoals altijd verleidt hij mij tot ego-spraak. Hij weet de vragen zo te stellen dat ik gelijk alles vertel en er niet meer aan toe kom om ze terug te stellen. Achteraf blijf ik met een gevoel vol vraagtekens achter. Ik neem me weer maar voor om volgende keer sneller te zijn, om zelf alle vragen te stellen.

Ik glimlach het weg. De avond ligt rustig voor me. Nog even stilte, nog even alleen.

De vrijheid voorbij

2009-05-07T18:18:00.002+02:00

Om zes uur de wekker. Om zes ook weer thuis.

Ik was vrij op 5 mei. En op de zesde ook. Van mijn werk dan toch.
Van andere dingen helemaal niet.
Ik hou wel van menigten, maar niet van groepen. En groepen zijn nou juist essentieel in de menigte. Anders raak je kwijt. Maar groepen zijn te wiebelig. Ze groeien en krimpen, zijn alleen de meiden of juist ook de mannen, zijn mensen die je wilt zien met enkele die je dan weer kunt missen, om dan ineens grotendeels uit die laatste categorie te gaan bestaan.

Mijn traditie op 5 mei is om een lang gesprek te hebben over alles en niets met iemand die ik nog niet kende. En nu ik erover nadenk, is dat vaak iemand die mijn broer meebrengt. Ook dit jaar slaagde ik daarin.

Toch was het anders. Er waren tranen op de achtergrond. En op 't laatst ook woede, die ik niet kon troosten. Pijn, die ik niet kon wegnemen.
Ook de emoties hadden bevrijdingsdag. En alles wat ik wilde was ze tegenhouden. Je vast houden en het laten verdwijnen. Soms kun je echter niets beginnen. Als de vrijheid begint, zie het dan nog maar eens af te remmen.

Vrijheid is een grens, hoorde ik laatst. Vrijheid is dus een illusie.

Je voelde je wel vreemd ontspannen daarna. Toch weet ik dat het nog niet over is. Je huilde bijna, maar op 't laatst hield je het tegen. Maar die vrijheid heb je natuurlijk. Vrijheid is je grenzen kiezen.

Vandaag ging om zes uur de wekker. En om zes uur was ik ook weer thuis. Misschien is vrijheid wel niet hoeven kiezen. Dat het allemaal voor je bedacht wordt. Dat iemand bepaalt dat je de klok rond moet. Dat je kunt ontspannen in de kudde.

Wie weet? Het is zeven mei. De vrijheid is weer voorbij.

The day after

2009-05-01T15:20:00.002+02:00

Niet instappen - trein wordt gereinigd lees ik. Ik loop door tot mijn vaste deur, zodat ik zometeen op mijn vaste plek in de trein kan plaatsnemen. Negen minuten en 54 seconden voordat de trein vertrekt klappen de bordjes om en braaf stap ik in. Het ruikt wat vreemd in de trein, maar ik zoek toch mijn plek op. Waar het helemaal vol ligt met flesjes, papiertjes en andere rommel. Vertwijfeld sta ik even stil. Dan besluit ik boven te gaan zitten, in de stiltecoupe, maar op geografisch dezelfde plek.
De geur dringt tot me door en ineens realiseer ik me dat het een kroeglucht is. Terwijl mijn schoonzolen zuigende geluidjes maken wanneer ze aan de vloer blijven plakken stel ik vast dat Koninginnedag blijkbaar gewoon plaatsgehad heeft en de schoonmakers blijkbaar nog aan het uitkateren zijn. Nou ja, je hebt nu eenmaal werkpaarden en luxe paarden. Even later vertrekt de trein en ben ik onderweg naar een erg rustige dag op mijn werk.

En het licht ging aan

2009-04-30T18:32:00.002+02:00

Hoe was het ook weer, dat je met aangeschoten blik knipperde tegen de tl-lampen die de kroeg ineens verlichtten rond half 4? Dat ineens de bleke dronken koppen van de mensen om je heen duidelijke sporen vertoonden van gebrek aan slaap en overschot aan gifstoffen naar keuze: uitgelopen make-up, drankresten en nicotinewalmen, of de secretie uit de eigen porien.
En dan wankel en depressief naar huis om leeg in een koud bed te kruipen. Hoe was het voor het licht aanging?

En hoe was het, voor ik jou kende? Voor er elke dag een vlindertje rond mijn hoofd vloog? Voordat ik en jij we waren. Hoe was het voor de zonnestralen mij gevonden hadden? Voordat de kleffe burgerlijkheid veranderde in knusse gezaamlijkheid? Hoe was het voor het licht aanging?

Hoe was het eigenlijk voor het licht aanging? Voor ik ineens zag hoe zinloos wij als schaatsertjes op het wateroppervlak ronddraaien? Hoe was het voor ik het plezier in werk verloor, voor mijn dromen uitgedroogd tot stof verwoeien? Hoe was het voor ik nog dacht dat alles kon? Hoe was het voor het licht aanging?

Het licht ging aan. Keer op keer. En soms was het goed. En op de zevende dag ging het licht aan, en ik zag dat het goed was. En soms ook niet. Maar er kwam altijd een nieuwe zevende dag. Het licht ging altijd aan.

Intiem gesprek in de trein (of: de kunst van de openlijke cryptiek)

2009-04-30T00:50:00.004+02:00

Of ik wel eens...? Met een...?
Nou, ja hoor, natuurlijk. Ik wel.
Echt? Hihihi. Maar dan mis je toch...? Ik zou dat nooit... hoewel... tja, als ik ooit zou gaan scheiden, maar dat gebeurt toch niet, dan... ja, dan! Wie weet? Dan zou ik ook wel gaan proberen. Want dan is het toch maar voor de jeweetwel. Hihi. Maar echt verliefd... nee...
Och, nou ja, ik moet zeggen, IK heb toch wel eens... misschien een of twee keer... nou ja, het is wel anders natuurlijk, ik denk niet dat... tja, vrouwen zijn toch anders he, die kunnen zo... zo... nou ja gewoon...
Ja maar een relatie zou je toch niet zien zitten? Toch? Nee, ik denk niet dat... Maar zomaar voor de dinges dus... hoe was dat dan? Nee wacht eigenlijk, nee... Maar dan verandert toch je hele relatie met die persoon?
Welnee! Dat maakt toch niet uit? Of je nu met de een of met de ander... je moet elkaar wel vertrouwen natuurlijk, maar dat spreekt voor zich...
Nou, ik denk dat ik e gewoon niet ertoe aangetrokken zou voelen.
Hmm, maar dat is toch eigenlijk onzin? Je gaat toch voor de persoon, niet voor het uiterlijk? Het maakt niet uit of iemand lang of kort of donker of licht is, waarom zou dit dan wel uitmaken? Het enige wat ervoor te zeggen valt is dat je bij deze verdeling in groepen natuurlijk wel meer generaliserende uitspraken kunt doen, er zijn meer vaststaande verschillen tussen deze uitersten, dan wanneer je het over bijvoorbeeld lichaamsgewicht hebt... Dit verschil draagt ook bij aan de persoonlijkheid van iemand. Daar moet je wel tegen kunnen natuurlijk.
Ik weet het niet. Volgens mij is het allemaal maar aangeleerd. Ik heb zelfs gelezen dat de hoeveelheid stress van de moeder tijdens de zwangerschap hiervoor bepalend is. Voor welke van de twee je uiteindelijk gaat... Oh, ik hoop maar dat ik dat soort stress niet gehad heb dan!
Ja wat is dat nou voor een uitspraak? Maakt dat wat uit dan? Hou je minder van je kind wanneer..?
Ja zie je nou hoe moeilijk het is? Zelfs ik ben er heel dubbel over en ik geloof niet eens dat het echt is...
Haha, nou je weet nooit. Heb je gehoord van..? Weet je met wie die nu is? Met...!
Wat?? Nee, echt?

...

Hoera, het is er weer tijd voor!

2009-04-08T16:15:00.003+02:00

ww
ardbeie
aardbeien
ardbeie
rdbei
dbe

een en een is een

2009-04-07T16:19:00.004+02:00

'een en een is twee'
leerde juf Margreet mij
in de eerste klas

een ongebruikt senseo apparaat
en nog een erbij
dat zijn er twee

een compleet servies
en anderhalf van jou
dat zijn er ongeveer wel twee

maar jouw kleren
en de mijne erbij
is toch maar een garderobe

en vijf jassen
die ik naast de jouwe hang
zijn er eerder tien

toen ik zes was
had ze gelijk, mijn juf
een en een was twee

maar vandaag
is tellen niet genoeg
mijn huis en het jouwe
zijn er samen een

Red Sesamstraat!

2009-04-06T19:46:00.005+02:00

Neerlands eerste multi-culturele programma, waar wij allemaal mee opgroeiden, dat mede als doel had om kleuters, voor zij de schoolleeftijd bereikten, net dat duwtje extra te geven in de ontwikkeling, dreigt ten onder te gaan.

Jawel, men gaat het uitzenden om 5 uur in plaats van half 7, wanneer het kijkersaantal daalt van 400.000 naar 30.000.
Draag je steentje bij en laat dit niet gebeuren:

www.sesamstraatnaarhalfzeven.nl

Boekenweekgeschenk

2009-03-29T11:08:00.002+02:00

Ik keek nog maar eens naar de kaft van mijn boek. Was de titel misschien op mysterieuze wijze veranderd in 'Stoor mij, ik lees'?

Ik vroeg mij af waarom men altijd wil weten of een boek 'iets is', maar het er nooit voor over lijkt te hebben het zelf te lezen.

Liefste

2009-03-19T22:53:00.001+01:00

De stilte
heeft zich gevuld
met jouw naam

die nog immer klinkt
wanneer ik mijn ogen sluit

jij hebt me zacht gemaakt

Zomaar een gelukkige donderdag

2009-03-19T22:40:00.002+01:00

Lentelucht nog in mijn haar van vanmiddag achter op de fiets bij Samantha Sammy die van die mooie groene kattenogen heeft.
Kaarsjes aan, onder een dekentje op de bank met spinnende kat, die tot een perfecte circel opgerold bovenop me ligt te slapen.
Mijn lief komt strakjes thuis.
Op tv een lieve film die mij stil maakt. Een film over pijn en dood en hoe het leven toch weer mooi wordt. Over woede en verdriet en vergeving. Over tweede kansen en hoe iedereen zijn eigen verhaal heeft. Marilyn Hotchkiss Ballroom Dance and Charme School.

Alledaagse Schoonheid

2009-03-02T15:34:00.001+01:00

God en de Naakte vrouwen die per ongeluk over elkaar heen vallen

2009-03-02T15:24:00.002+01:00

We leven in een vervlakkende maatschappij. Nu ben ik me terdege bewust van twee belangrijke feiten:

Als ik deze open deur nog verder zou intrappen, dan vloog hij uit zijn hengsels;
Vervlakkend is geen bestaand woord.

Beide doen echter niets af aan de inhoud.

Vandaag las ik in de krant dat God een mobiel telefoonnummer heeft. Kunstenaar Hans van der Dong uit Grijpskerk in Groningen heeft dit nummer in het leven geroepen zodat mensen al pratend hun gedachten kunnen ordenen. Hijzelf en een aantal dichters spreekt telkens een ander voicemailbericht in. Het nummer 06-44244901 is een halfjaar bereikbaar. (Bron: ANP, Sp!ts 2 maart 2009, Ff bellen met God.)

Ik glimlachte en bladerde verder voor ik er erg in had. Nog niet eens zo heel lang geleden zou zo'n bericht toch op zijn minst begeleid moeten zijn door uitspraken als 'protest tegen de oppervlakkigheid', 'aanklacht tegen de digitalisering' of 'symbolisch met diepere betekenis'. Vandaag niet. Vandaag is het normaal dat iemand op dit idee komt. Waarom ook niet? In deze drukke tijden is het juist logisch dat we ook op het gebied van religie instant gratification verlangen.

Bidden en ondertussen gewoon doorgaan, altijd doorgaan. Wat nou, telefoon uit? Wat nou, ontspannen en je hoofd leegmaken?

Soms deel ik mijn schrijfwerk met de wereld voordat het af is. Degene waar ik het eerste gedeelte mee deelde, probeerde het nummer direct uit: 'U spreekt met God, op dit moment ben ik niet aanwezig. Spreek een boodschap in of bel later terug. Wie weet wat u dan hoort...'

Als om mijn punt te versterken reageerde zij: 'OPLICHTERS! IK WIL GOD!'

Toen ik vanmiddag de trein terug naar huis nam, had die 5 minuten vertraging. Twee jongens stonden verderop te praten. Toen het zoveel uur zevenenveertig was, keek een van hen naar het mededelingenbord. De vertraging stond netjes aangekondigd. 'Jezus, kuttrein! VIJF minuten! Is er nou weer eentje voor gesprongen?'

Mijn eerste gedachte was: 'Ik hoop het niet, dan wordt de vertraging wel wat langer dan 5 minuten.'

Het is waar, de laatste tijd zijn er relatief veel treinongelukken gebeurd. Heel erg, bijna vergeten we er onze vertraging door. Maar niet helemaal. We moeten door.

Ik vroeg laatst op mijn blog om een onderwerp, waar ik een langer stuk over kon schrijven. Ik kreeg welgeteld een reactie. Of ik over het onderbewustzijn kon schrijven. Of intuïtie. Een mooi, zinnig onderwerp. Slow gratification.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik altijd bepaalde dingen aanvoelde. Dat mijn pols pijn ging doen toen mijn toenmalige vriendje een blessure van het tafelvoetballen had. Hoe ik altijd de telefoon net oppakte voor hij ging rinkelen. Hoe ik, voor de tijd van de nummerherkenning, altijd al wist wie er belde voor ik opnam.

Is dit intuitie? Of telepathie?

Hoe wist mijn vader dat hij de auto zou moeten gaan vervangen, maar dat mijn moeder gelukkig niets mankeerde, enkele uren voordat zij een aanrijding had?

Hoe wist ik dat ik mijn kat moest knuffelen op de dag dat hij werd overreden?

Het verzoek ging verder: Hoe je soms iemand ontmoet die je om onaanwijsbare redenen niet mag. Of juist wel.

In het licht van mijn open deur: graag zou ik hier de antwoorden in een prachtig essay op geven. Helaas, ik heb hiervoor geen verklaringen. Misschien moet hij God maar bellen.

Het verzoek sloot af met: 'Anders vind ik 'naakte vrouwen die per ongeluk over elkaar heen vallen' ook goed'.

De vervlakking is overal: Ik vond het een goed idee.

Een paar minuten later kreeg ik een tweede suggestie van dezelfde persoon: 'bemoeienissen van derden'.

Het klonk me op dat moment wat negatief in de oren, maar eigenlijk sluit het heel mooi aan bij mijn verhaal.

Niemand interesseert zich nog voor de ander. Is iemand zo tot wanhoop gedreven dat hij voor de trein springt? Is iemand zo gejaagd dat ze niet goed uitkijkt of er van de andere kant misschien een trein komt? Prima, zolang ik maar geen vertraging heb.

Misschien is dat onze redding, misschien moeten we ons wat vaker met anderen bemoeien.

Laatst liep ik in een goedkope winkel, op zoek naar een of ander schoonmaakmiddel.

'Mama, mag ik deze? Het is een cowboyhoed!' gilde een ventje naast me. Hij zwaaide een oranje carnavalsattribuut rond. Moeder keek een halve tel naar hem en besloot dat hij hem niet kreeg. Jongetje liet de hoed vallen en huppelde achter zijn moeder aan voor een volgend hebbeding.

Ik kon het niet laten. 'Ik geloof niet dat die hoed daar hoort hoor,' zei ik. 'Ja maar, hij lag al op de grond...' sputterde het joch. Onder mijn blik raapte hij de hoed op en legde hem vlug weg. Moeder keek alleen enigszins verrast naar mij om. Het interesseerde haar niet dat haar zoon zijn rommel niet opruimde, evenmin dat een vreemde zich ermee bemoeide.

Misschien kan ik de vervlakking niet tegenhouden. Misschien ben ik Dona Quichote. Misschien heb ik niks te zeggen over intuitie of onderbewustzijn, maar wie weet kan ik voorkomen dat de naakte vrouwen per ongeluk over elkaar heen vallen.

Pareltje

2009-02-21T11:29:00.001+01:00

Als je in de gelegenheid bent, ga dan naar Romeo over Julia. Het bekende verhaal, maar dan snel, grappig en eigentijds gespeeld.

Tip van de week

2009-02-21T11:04:00.001+01:00

Featherfan? Neem dan ook eens een kijkje op ellzinnelijk.nl.

Collega's met spelfouten

2009-02-18T18:39:00.000+01:00

'er zijn er genoeg in de wereld die het woord vacantie amper kunnen spellen'

Omdat het voor mij anders is dan het voor jou was

2009-02-17T17:17:00.001+01:00

Ik ben jou niet
Lieve schat
Ik heb het zo zwaar
Als jou nog niet gehad

We zijn ouder
Wellicht ook wijzer
Ik zie de herkenning
In je ogen
Maar jouw gevoel
Heeft je bedrogen

Ik ben jou niet
Lieve schat
Ik heb wat anders
Dan jij met hem had

Valentijnspicknick - even naar Frankrijk rijden gewoon omdat het kan

2009-02-15T21:05:00.000+01:00

ja je schrijft zo weinig tegenwoordig...

2009-02-11T16:44:00.001+01:00

Inspiratie
Blijkt vluchtig
En glad als een vis
Ideeën
Tollen rond
Zodat ik ze elke keer mis

Ik kuch van jou

2009-02-11T16:42:00.001+01:00

Omdat je kleiner bent dan ik
Omdat je te lui was om te leren praten
Omdat je me toch wel lief moet vinden
Omdat je anders bent dan ik
Omdat je precies zoals ik bent
Omdat je bang bent voor vleesetende planten
Omdat je net zo in de problemen komt met mannen als ik
Omdat je beter met mama overweg kunt
Omdat je mijn advies vraagt en opvolgt of negeert
Omdat je kat geschift is
Omdat je al je chickies kwijt bent
Omdat je veel te veel schoenen hebt
Omdat je kledingrek breekt onder zijn gewicht
Omdat je veel eerder je rijbewijs hebt dan ik
Omdat je een eenogige smiley kunt nadoen
Omdat ik je tenen altijd moest tellen

Om al deze redenen
Ben je mijn favoriete zusje

Koude warmte

2009-01-31T18:23:00.002+01:00

Het is koud, maar de zon schijnt.
Aan de rand van de stoep staat een ouder echtpaar met fiets stil.
Haar voorwiel klapt om en de fiets dreigt te vallen. Hij staat achter haar en wil haar helpen, maar hierdoor kan hij ook nog maar net zijn fiets in evenwicht houden. De handschoenen van de vrouw vallen op de grond, maar de man kan er net niet bij. Ik besluit een goede daad te verrichten en wijk af van mijn koers zodat ik ze kan oprapen.
Een jongen loopt mij snel voorbij, maar voor ik kan schrikken van zijn abrupte inhaalmanouvre bukt hij zich, raapt de handschoenen op en geeft ze aan de man.
Hij loopt snel verder... Ik glimlach.

Wie zei er dat onze generatie niet meer behulpzaam is?

De fanclub groeit

2009-01-21T14:38:00.003+01:00

Na een periode van doelloosheid en ' heeft het allemaal wel zin', blijkt mijn fanclub toch nog steeds te bestaan, en - opvallender - nog te groeien.

Ondanks het uitblijven van mijn jaarlijkse overzicht in december (wat misschien alsnog komt. dus wanhoop niet, trouwe fans), heb ik plannen om dit jaar met hernieuwde energie te blijven schrijven.

Hierbij daag ik de lezers uit: wie brengt mij het origineelste onderwerp om een stuk van 500 tot 1000 woorden over te schrijven. De winnaar krijgt een eervolle vermelding op Feathers.

;)

Citaat van de dag

2009-01-19T16:00:00.000+01:00

Het woord toeval bestaat slechts
omdat onze hersenen te klein zijn om
alle samenhangen te begrijpen.

~ Dick Hillenius

Ziek 2009: Dag 6

2009-01-19T12:57:00.001+01:00

Ja, 40 graden koorts is toch wat veel om in een weekendje te overwinnen... terug naar bed...

Isn't it ironic

2009-01-15T17:38:00.002+01:00

Aangezien je hier al bijna een jaar praktisch woont, besluit je de vaste telefoon ook maar eens op te nemen wanneer je alleen thuis bent...
Natuurlijk is het een verkoper die naar de ex-vrouw van je lief vraagt...

troostliedje

2009-01-12T16:41:00.002+01:00

wanneer de druk te hoog wordt
wanneer de kou van binnenin komt
wanneer de winter warm voelt aan je hart
kom bij mij
en laat me huilen om jouw leed

wanneer je geen waardering krijgt
wanneer je pijn hebt
en je eenzaam voelt met mensen om je heen
kom bij mij
ik zal huilen om jouw leed

ik zal huilen om jouw leed
want jij moet je tranen verbergen
jij moet sterk zijn, niet versagen
maar lieverd, dit hoef je niet alleen te dragen

dus kom bij mij
laat mij huilen om jouw leed
zoals je ook voor mij ooit deed

Toch maar eens een andere baan zoeken...

2009-01-10T21:16:00.002+01:00

Wanneer iets je te veel energie kost, in plaats van dat je er energie van krijgt, moet je ermee stoppen.
Wanneer dat iets ervoor zorgt dat je je inspiratie voor energiegevende dingen kwijt raakt, dan moet je er gisteren mee stoppen.

werkwerkwerkwerkwerkwerkwerkwerkwerkwerk

2009-01-09T19:24:00.002+01:00

Donderdag
Lief dagboek, vandaag mocht ik aan een nieuw kladblok beginnen op mijn werk. Een mooi nieuw begin, ik heb zolang mogelijk gewacht met het beschrijven van het eerste blad. Er is hier zo weinig mooi en ongeschonden...

Maandag
Lief dagboek, vandaag zat er iemand op mijn werkplek. Ik was gedwongen een andere plek te zoeken waardoor ik erg lang bezig was met inloggen. Het was een aangename afwisseling om de mensen van de helpdesk eens te spreken. Hopelijk kan ik morgen weer op mijn gebruikelijke plaats zitten.

Woensdag
Lief dagboek, mijn headset is vandaag kapot gegaan. De klanten aan de telefoon konden mij niet meer verstaan. De nieuwe headset voelt raar aan op mijn oren, het schuimrubber is groter en het geluid is anders. De microfoon ziet er modern uit, maar ik mis het schuimrubber bolletje dat er rond zat. Het was een treurige dag.

Nog steeds ziek...

2008-12-18T16:34:00.001+01:00

Gelukkig maak ik nu wel optimaal gebruik van de kerstboom... ik moet toch ERGENS naar kijken als ik ziek ben...

Tuurlijk, weer ziek.

2008-12-16T15:23:00.001+01:00

Ironisch genoeg heb ik nu weliswaar de tijd om te schrijven, maar niet de helderheid van geest om meer dan een paar regels te realiseren...

is dit nou wat ze volwassen noemen?

2008-12-09T11:17:00.003+01:00

beslis
wat je wilt
hoelang, hoeveel

officieel of zo maar doorgaan?
kunnen we dit of wordt het te zwaar?

bedenk
wat je wilt
wil je ze wel of wil je ze niet?
en hoe doen we dat dan praktisch?

en zij
moet ik aan haar denken
of het maar laten gaan
accepteren dat het nooit meer hetzelfde zal zijn?

begrijp
dat het meer is
wat wil ik doen
alleen of samen? en hoe?
voor het geld of voor de lol

is dit nog toekomst
of is die al begonnen?
is toekomst dan al verleden?

alles draait
door elkaar
met de enige zekerheid
dat ik het ben
die steeds zal moeten kiezen

kom hier
en hou me vast
de wereld doet er niet toe
ik ben bij jou

It's always the coincidental things that change your life forever...

2008-12-04T19:11:00.002+01:00

Aan haar gezicht zag ik dat ze het meende. Ik keek haar aan en op dat moment wist ik het: het zou nooit meer hetzelfde zijn. Het voelde alsof er iets diep binnen in me verschoof en op een andere plek viel. Ik slikte en wuifde het weg. Ik begreep het wel. Geen probleem. We gingen over naar een ander onderwerp en alles leek weer zoals voorheen. Maar ergens, ergens was er iets onherroepelijk veranderd...

Hoi II - Karma

2008-12-01T17:35:00.002+01:00

Half 5 en eindelijk mag ik naar huis. Terwijl mijn collega's nog een half uur doorploeteren loop ik heel cool naar buiten en zwaai nog even naar ze. Terwijl ik mijn telefoon inschakel om te zien welke mensen me allemaal gemist hebben vandaag terwijl ik de zebra oversteek, hoor ik ineens van ergens achter me heel hard mijn naam.
Ijdel als ik ben, stop ik en draai me om. 'Jij woont toch in Vlissingen?' Ehm... ja...
'Oh nou dan kun je wel meerijden als je wilt hoor.' Ehm... ok...

Aarzelend stap ik bij mijn collega in. Weigeren zou onbeleefd zijn. Qua tijd maakt het niet veel uit en ik moet toch bij het station zijn vanwege dat mijn fiets daar staat, bovendien vind ik treinen helemaal niet vervelend, maar ja, stel je voor, anders denkt ze straks dat ik haar niet mag ofzo.

Onderweg blijken we erg gezellig te kunnen kletsen en eigenlijk vliegt de rit voorbij, maar ergens in mijn achterhoofd hoor ik steeds een stemmetje sissen. Dat gaat zo:
Stemmetje: 'Ooooh jij huichelaar!'
Ik: 'Hou je mond!'
'Jij bent zoooo slecht!'
'Nietus, alleen maar praktisch.'
'Oh ja, waarom vertel je haar dan niet dat je d'r dom vindt zoals je op je blog schreef?'
'Nou eh, omdat ze eigenlijk best wel gezellig is.'
'En hoe ga je dat dan volgende keer doen met al je leuke collega's als je haar weer tegenkomt en zij er allemaal bij zijn? Dan kom je niet meer weg met alleen hoi...'
'HOU JE MOND!'

Tegen de tijd dat we bij Vlissingen zijn en ik moet uitstappen ben ik bijna vergeten dat ik haar dom vind. Eigenlijk valt het wel mee. Wat had ik ook alweer tegen haar?
Onhandig kluns ik met mijn boek en mijn broodtrommel (die zooooo stom is) en laat alles drie keer vallen. Zij vangt de trommel heel handig op en geeft hem aan.

Als ik eindelijk uitstap zeg ik: 'nou eh, tot morgen dan maar... ofzo...'
'Ja hoor ik ben er elke dag. Daaaag!'
Ik kijk haar heel erg niet na terwijl ze wegrijdt... In mijn volgend leven kom ik vast terug als naaktslak... ofzo...

verzoekje

2008-12-01T17:27:00.000+01:00

Goddoapplo Awards
De Goddoapplo awards zijn in het leven geroepen door Pascal en Alexander uit Vlissingen.

Deelnemers maken door middel van het insturen van foto's met een zuur gezicht kans op deze fantastische prijs.

Er zijn twee Goddoapplo awards te verdienen:
-De juryprijs (gekozen door een vakkundige jury van zuurgezichten)
-De publieksprijs (gekozen door stemmen van de bezoekers van de site)

Wij moeten inkomende links genereren voor onze website als opdracht voor school. Mijn vraag aan jou is of je voor een linkje op al jouw websites en weblogs die je hebt kunt zorgen? dan help je ons enorm uit de brand en zijn we je eeuwig dankbaar!
het gaat om de website: http://www.goddoapploawards.tk
vanaf vandaag zou geweldig zijn en het mooiste is over 3 dagen mag je het alweer weghalen, zodat je er geen last van hebt!

Dus een linkje maken op je eigen website en of weblog naar http://www.goddoapploawards.tk

hartelijk bedankt en groeten,

Alexander

Kerst - vroege editie

2008-11-26T17:29:00.002+01:00

26 november: Oefenen van kerstliedjes op het werk
12 december: kerstborrel bij uitzendbureau
25 december: kerst met familie (en alvast een beetje oud&nieuw)
26 december: sinterklaas met rest van de familie (en nog gauw de foto's van de zomervakantie in oktober bekijken)
27 december: salsa feest om alvast de zomer in te luiden